KERTİK

Eylül 9, 2008

Yürek kavruldu...İnançlar buruldu...
El tutuldu gayrı...Gerisi boş bir uğraşı..


Bekliyorlar uzun zamandır,
yüreğimde açtığım kertikte...
patlamaya hazır bir mayın
şimdi, yürek telimde,
isimsizce salınan duygular!

Minik, şefkatli bir dokunuşu
beklermiş meğer,
saçılmak için etrafa / uygunsuzca...
sevgilinin koynuna girmeye hevesli bir aşık misali,
gözlerim düşerken uykunun koynuna,
sanki bir el dokundu yürek sızıma
ve dikildiler işte yine karşıma / pervasızca,
beni de sorgularcasına...

Kağıtla kalem arasında şimdi o sızı,
yaşamla arama sınır koyduğum,
o bir nefeslik acı...
kalem sınır çizgisi oldu duygularımda,
kağıt toprak...arazimin bütün çıplaklığında...

Başkaldırmış duygular,
göremedi kağıdın beyazını,
kendi kızgın kızıllığında...
kaybolup gitti / bir gül oldu,
ölüme yenilen kırmızının kucağında
ve yenildi ölüme kalemimin ucunda...

Ne desem.. ne yazsam da
karaya çalmış içimde umut,
bezenmiş tüm kalleş izleri...

Taşınacak bu izler asırlar boyunca,
tarihin de karanlık bir kuytusunda,
yine ve yeniden
bir kertik açarcasına...

EKİM / 2007

Yorum yaz! :: Arkadaşına Gönder
0 yorum yazilmistir
« Önceki - Sonraki »